Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

music monday #73

Μετά από αυτό το drifting σε μέρη, θάλασσες και ανθρώπους, το κεφάλι μου είναι ακόμα κάπως μουδιασμένο.
Παλεύω με έννοιες όπως "χρόνος" "απορρόφηση" "δεσμός-αυτονομία" κτλ, και ευελπιστώ ότι έφτασε η στιγμή που θα αφήνω όσα συνέβησαν σε παρελθόντα χρόνο με χάρη.
Απαλά και ανάλαφρα.
Και ότι ίσως πια εξοικειώθηκα με το μυστηριώδες της ζωής και άφησα πίσω την τυραννία του ιδανικού.
Ακόμα, και ότι ίσως έμαθα να απολαμβάνω εξίσου την φυγή και την επιστροφή.
Και μιας και αυτή είναι η επιστροφή, η επιστροφή μου στο laundry limbo και η επιστροφή των music mondayz, νιώθω ένα μούδιασμα και μία ταραχή.
Πρώτη music monday λοιπόν μετά από καιρό.
Και λέω να ξεκινήσει με αυτά τα lyrics, που αναπόφευκτα αναγνωρίζω μία συγγένεια με το τωρινό state of mind μου.

It's been a long long ride, don't know where I'll sleep tonight. Under the stars or maybe in your bed alright. Against the wind I crossed your dessert today. Don't care what you say 'cause babe I'm gonna stay.
It's been a long long journey, don't know where I left my mind. Down in the canyon or maybe in the back of your ride.

Καλωσορίστε την γλυκά.


                                                     


love and light,
xxx

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Υποσχεση επιστροφης

Μετά από 3 μήνες περιπλάνησης σε νησιά και πόλεις, η επιστροφή μου σπίτι μοιάζει κάπως ξένη.
Στο πλαίσιο "σπίτι" εντάσσω και το laundry limbo.

Ήταν 3 μήνες μακριά από το comfort zone μου, που τόσο περίτεχνα είχα χτίσει τα προηγούμενα 2 χρόνια.

Θα ήθελα να γράψω για όσα συνέβησαν σε αυτούς τους μήνες, αλλά συνειδητοποίησα πως αυτά που έζησα αυτούς τους μήνες είναι πολύ περισσότερα από αυτά των 2 προηγούμενων χρόνων. Οπότε, όση προσπάθεια και να βάλω για να ξεκινήσω να γράφω μάλλον δεν ξέρω από που να αρχίσω.

Αν όμως έχει προκύψει μία μόνο βεβαιότητα από αυτούς τους μήνες, είναι ότι όσο πιο μακριά βρίσκεσαι από τον πυρήνα σου, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σε αυτόν.
Σε πρώτη ανάγνωση ίσως μοιάζει αντιφατικό.

Λέω να αφήσω κάποιες φωτογραφίες από αυτήν την περιπλάνηση και μια υπόσχεση ότι κάπως θα μπω ξανά σε ρυθμούς συνέπειας και ότι σύντομα θα επιστρέψουν οι μουσικές δευτέρες και τα άουτφιτς.

Αυτά,
love and light to y'all.



Αστυπάλαια
Αστυπάλαια

Αστυπάλαια

Αστυπάλαια

Λευκάδα

Λευκάδα

Μύτικας

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Ρώμη

Ρώμη

Ρώμη

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

1st of august

Σημερα με ξύπνησε ο Αύγουστος ψυθιρίζοντας μου στο αφτί ωραία λόγια. 
Από αυτά που ξελογιάζουν τα κοριτσια. 
26 καλοκαίρια τώρα τον κοιτώ καχύποπτα, και κάθε που έρχεται κλείνω μάτια κ αφτιά. 
Όμως, ετούτο το 27 καλοκαίρι μου, που έφυγα κάπως μακριά, αφήνοντας όλα τα μπαγκάζια μου πίσω, τελικά μου έφερε στα πόδια όλους τους θησαυρούς που μου έταζε.
 Οπότε, μάλλον το μυστικό για να σου δώσει αυτά που τάζει είναι να τον πιστέψεις αφήνοντας πίσω τα μπαγκάζια σου. 
1 Αυγούστου γκονταμιτ. Ας βγάλω τα σανδαλια μου. 

               

                  

γλυκοφιλώ,
xxx

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

μουσικη αγαπη

Με τις διακοπές, το ξέρω, έχουμε χάσει λίγο τη σειρά μας, αλλά είναι καλοκαίρι γκοντάμιτ.
Αφήνω εδώ αυτό το άλμπουμ από Jeans Wilder που ακούω στο μπαλκόνι μου, καθώς ο ήλιος μου μαυρίζει τα πατουσάκια.

                                     

γλυκοφιλώ,
xxx

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

music monday #72

Πρώτη μουσική δευτέρα από το νησί. (βρήκα ίντερνετ! γέει)
Κάθε κομμάτι αυτής της λίστας έχει μια μικρή θέση μέσα μου. Γι'αυτό μπορώ να την χαρακτηρίσω ως συναισθηματικά φορτισμένη, σε βαθμό που όταν πλησιάζω κάνει τζιζ.
Ακούγεται στη διαπασών, και μόνο έχοντας στο μυαλό αγαπημένα πρόσωπα.
enjoy!


                                          

       

γλυκοφιλώ,
xxx

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

fistful of love

Μια χούφτα κεράσια, μια αγκαλιά που μυρίζει αιγαίο και ένα αγόρι που κουβαλά όλα τα χρώματα του Ειρηνικού ήταν αρκετά για να με κάνουν να πιστέψω τελικά πως υπάρχει απέραντη καλοσύνη και αγάπη σε αυτόν τον κόσμο.
Ακόμα δεν μπορώ να στείλω όλες τις μουσικές που θα ήθελα, παρ'όλα αυτά αφήνω εδώ αυτό το κομμάτι που άκουσα στο νησί και ήταν σαν μια γλυκιά επιστροφή σε αυτό το μέρος μέσα μου, που μπορώ να αποκαλώ σπίτι.



                         

γλυκοφιλώ,
xxx

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ενα νησι

Ξέρω πως έχω τάξει μουσικές δεύτερες, μα στο νησί οι μέρες δεν έχουν όνομα και δεν εχουν ανάγκη από μουσική.
Εδώ, έχω ενα μικρό ξεροκέφαλο παράθυρο, που ομως οταν σταματάει να κολλάει και μου χαρίζεται, μπερδεύει τα μαλλιά μου τρυφερά και απαλά. 
Θα ηθελα να φυλαξω λιγο απο το γαλάζιο του και τον αερα του στις τσέπες μου, για να μου θυμίζει οταν γυρίσω στην πόλη πως η ζωή θα έπρεπε να ηταν ετσι.
Απλή και αέρινη. 


Θα ηθελα να μπορουσα να στείλω λιγο αλατι και αερα, μα υποθέτω πως αυτο φεν γινεται.
Ετσι, οταν βρω λιγο νετ παραπανω θα στείλω μουσικές.

Γλυκοφιλώ,
xxx