Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

The dreamers

Σε μία παράλληλη διάσταση του Παριζιάνικου Μάη του '68 τρεις νέοι βιώνουν την δική τους ερωτική επανάσταση με φόντο από Godard, Truffaut, Chabrol και άλλη γαλλική σινεφιλία.
Το στυλ του Bertolucci έχει την ιδιοτυπία να είναι την ίδια στιγμή ωμό και λυρικό.
Ο φωτισμός και όλο το visual στυλιζάρισμα είναι από τα κυρίαρχα σαγηνευτικά στοιχεία σε πολλές ταινίες του.
Οι ονειροπόλοι είναι από αυτές που εύκολα μπορούν να αναπτύξουν μέσα σου αντιφατικά συναισθήματα. Από την μία είναι αυτή η βαθιά νοσταλγία και η διάσταση στην οριακή μη ύπαρξη και από την άλλη η εύκολη κριτική για μία επιδερμική προσέγγιση του Μάη του '68, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον σε ένα "εύκολο" θέμα εξερεύνισης της σεξουαλικότητας.
Παρόλα αυτά εγώ θα ήθελα να σταθώ στο μοναδικό στυλ της Isabelle.
Κόκκινοι μπερέδες σε συνδυασμό με κόκκινα τσιγάρα, φλοράλ πουκάμισα και βελούδινα φορέματα με αποκορύφωμα την εμφάνιση της ως μια άλλη Αφροδίτη της Μύλου, δημιουργώντας την απόλυτη ερωτική φαντασίωση των 00s.
Ακολουθούν φωτοζ και ένα αουτφιτ που πιστεύω θα φορούσε σήμερα η Isabelle.

love and light to y'all
xxx










Isabelle


Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

The most of it

Προσφάτως έπεσε στα χέρια μου το The most of it της Mary Ruefle.
Ένα τόσο δα μικρό βιβλιαράκι με δύναμη τυφώνα.
Η Mary Ruefle είναι ποιήτρια των δικών μας ημερών, κάτι που για μένα προσθέτει μεγαλύτερη αξία στο έργο της.
Πρόζα και ποίηση πλεγμένη μαζί, αφιερωμένη στην παρατήρηση της καθημερινής ζωής. Στεγνή και απαλαγμένη από περιττά στολίδια. 
Στην Ελλάδα δεν έχει μεταφραστεί [ακόμα], κάτι που δεν ξέρω αν είναι κακό ή καλό.

Αφήνω αυτή την φώτο σαν ένα μικρό δείγμα και ένα βιντεάκι.






love and light to y'all
xxx

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Cinema vs Reality

Ξύπνημα στο σινεμά:
Ανοίγω τα μάτια όμορφη και χτενισμένη. Ο καφές με περιμένει στην καφετιέρα και το πρωινό μου είναι έτοιμο στον πάγκο. Ανοιγω το περιοδικό σφυρίζοντας ανέμελα. Πίνω την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου βάζοντας μερικές τούφες μαλλί πίσω από το αφτί με χάρη. Τελειώνω το πρωινό μου και σκέφτομαι να πάω βόλτα στην όμορφη και καθαρή μου πόλη.
Ξύπνημα στην Νεάπολη:
Ανοίγω τα μάτια ζαλιζμένη με πονοκέφαλο. Η καφετιέρα είναι άδεια, τα φίλτρα του γαλλικού και ο γαλλικός έχουν τελειώσει. Βρίσκω λίγο ελληνικό καφέ, που έχει χάσει το άρωμα του εδώ και καιρό. Για πρωινό υπάρχει μια μπανάνα και μία σοκοφρέτα. Πίνω την πρώτη γουλιά του καφέ καθώς σκέφτομαι πόσο χαζή είμαι που ξέχασα να πάω σούπερ μάρκετ.
Φοράω ακόμα ρόμπα. Σκέφτομαι πως πρέπει να βγω έξω κάπως ψυχαναγκαστικά επειδή είναι Κυριακή και χθες ήταν Σάββατο και ήμουν μέσα όλη μέρα, απολαμβάνοντας ενοχικά τον καναπέ μου.
Βγαίνοντας από το σπίτι στο σινεμά:
Φοράω ψηλά τακούνια και περπατώ ανάλφρα.
Βγαίνοντας από το σπίτι στη Νεάπολη:
Κάνει ψύχρα και αναρωτιέμαι γιατί τελικά ντύθηκα και βγήκα.

Όσοι καταλάβατε, αυτό το μισό ποστ κρύβονταν στα ντραφτς εδώ και (πολύ) καιρό μαζί με άλλα. Δεν ζω πια στη Νεάπολη.
Δηλαδή δεν ζω πια στην Ελλάδα, αλλά στην Ιταλία, δεν είμαι 26, αλλά (σχεδόν) 30.
Δεν είμαι single, αλλά παντρεμένη (!!).
Όμως, στην Ιταλία, στα 30 και παντρεμένη δεν έμαθα ακόμα να σφυρίζω, όπως επίσης τα πρωινά και η ενοχική απόλαυση του καναπέ δεν άλλαξαν ιδιαιτέρως.
Από καφέ μπορέι να μην ξεμένουμε (σύζυγος ιταλός a.k.a μηχανή κατανάλωσης καφέ) , ή μάλλον από γαλλικό ξεμένουμε, γιατί εδώ πουλάνε μόνο εσπρέσο, αλλά η ζωή είναι ακόμα ένα ξύπνημα στη Νεάπολη και όχι στο σινεμά.

Ο σκοπός του αρχικού ποστ ήταν να κλείσει με δύο άουτφιτς, ένα της Νεάπολης και ένα του σινεμά.
Νεάπολη, Φλαμίνιο, δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

love and light to y'all

cinema vs reality

cinema vs reality by laundry limbo

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

music monday #94 (by nick chi)

Ναι #94.
Η #93 λείπει, αλλά και δεν λείπει ακριβώς.
Είναι έτοιμη και κρύβεται στα drafts.
Αλλά ας μην πούμε άλλα για την #93 μιας και δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα της.
Η #94 λοιπόν έχει γραφτεί από τον Νικόλα aka Nick Chi aka BFF μου.
Ο Νικόλας έχει φροντίσει να βάλει μέσα σε αυτή την λίστα κομμάτια από αυτά που κάνουν τις ψυχούλες των κοριτσιών να τρεμοπαίζουν, όπως το φως των κεριών στο ελαφρύ το αεράκι.
Μουσική που θα ήθελες να σου αφιερώσει μια δεικτική αντωνυμία. Δηλαδή κάποιος ή κάποια που βρίσκεται μακρυά σου. Και σε αυτή την περίπτωση εννοώ ο "εκείνος" ή η "εκείνη" τέλος πάντων.

                                             


love and light to y'all,
xxx

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

music monday #92

Υπάρχει κάτι άβολο σε αυτή την music monday, αλλά από αυτά τα άβολα που δεν θέλεις να αλλάξεις.
Όπως οι άβολοι ύπνοι όταν κοιμάστε αγκαλιά που κάπως έχεις μουδιάσει, αλλά δεν θέλεις και να κουνηθεις πολύ για να μην χαλάσεις την αγκαλιά και έτσι καταλήγεις σίγμα τελικό με μυς πιασμένους. 
Κάπως έτσι ετούτη η Δευτέρα. 

                                           


love and light to y'all,
xxx

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

music monday #91

Καναπές, ραστώνη και Άδολη γης με ένοχη απόλαυση στο περιθώριο της ύπαρξης.


                                           

                         

love and light to y'all

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ

Υποθέτω πως δεν έχει νόημα να αφήσω μία απολογία ακόμα για τις μέρες που έχουν περάσει, για τις υποσχέσεις που έδωσα και για τα ραντεβού που δεν τήρησα.
Η πόλη έχει ένα τέμπο που με παρασύρει και η δουλειά άλλο ένα που χτυπά παράλληλα και δεν μου αφήνει χώρο για αυτές τις μουσικές που θέλω να ακούω και να μοιράζομαι εδώ.
Κάθε πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά ακολουθώ τους ίδιους δρόμους και ψάχνω μουσική για να ακούσω και να προσποιηθώ πως αυτή η πόλη δεν μυρίζει τσίσα και πως είναι δική μου.
Δική μου, γιατί τα τελευταία χρόνια έμεινα αγκαλιά μαζί της και ξέχασα εκείνη την άλλη, την μικρή, του νησιού που με μεγάλωσε αφήνοντας μου σημάδια στα γόνατα.
Δική μου, ελαφρυά και επιφανειακά, γιατί πια οι κτητικές αντωνυμίες έχουν χάσει την σημασία τους.
Δική μου, γιατί αν δεν είναι δική μου, τότε δεν έμεινε καμία πόλη για να λέω έτσι.
Και έτσι οι μουσικές τα τελευταία πρωινά γλιστρούν από τα χέρια μου και χάνονται πριν προλάβω να τις βάλω σε σειρά και σε κουτάκια για να τις ακουμπήσω εδώ.
Μάλλον τελευταία μου λείπει εκείνο το μικρό συνδετικό κάτι, που δεν ξέρω πως λέγεται όυτε πως μοιάζει, μα όσο μου διαφεύγει κάνει τον εαυτό μου να μοιάζει με τον άγνωστο που πρέπει να μοιραστώ μαζί του 5 ορόφους στο ασανσέρ και κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν.
Αφήνω λοιπόν το κομμάτι που περπάτησα μαζί του τελευταία με την ελπίδα ότι αυτό το συνδετικό κάτι θα εμφανιστεί σιωπηλά και ανώδυνα.
love and light to y'all,
xxx